Categorie: Blog

BLOG #15 – Zo simpel is de olijfboom nog niet… Zo simpel is de olijfboom niet…Terwijl we altijd kijken naar de olijfboom als een simpele boom zal ik je hier een manier van kijken geven die je leven hopelijk zal veranderen. De olijfboom: hoe vaak hij ook wordt omgehakt, telkens vindt hij de kracht om opnieuw te groeien. Zijn wortels reiken dieper dan wat het oog kan zien. Zo is het ook met de mens. Je kunt worden gekwetst, vernederd of neergehaald door anderen. Er zullen altijd mensen zijn die proberen je licht te doven, en de vijand zal nooit ophouden om je te laten struikelen. Maar zolang je nog ademt, is jouw verhaal niet ten einde.   Elke ademhaling is een teken dat jouw aanwezigheid op deze aarde nog betekenis heeft. Dat je nog een doel draagt dat alleen jij kunt vervullen. Vanuit islamitisch perspectief is het een herinnering dat Allah jou nog tijd heeft gegeven, omdat jouw taak nog niet voltooid is. De beproeving die je hebt, hoe zwaar dan ook, bepaalt niet jouw einde. Het is slechts een hoofdstuk in jouw reis.   Wees als een olijfboom Degenen die jou naar beneden proberen te halen, vervullen slechts hun eigen rol. Net zoals de bijl de stam van de olijfboom kan treffen, maar nooit zijn wortels kan vernietigen. De ware kracht schuilt niet in nooit vallen, maar in telkens weer opstaan. Hoop is daarom geen zwakte, maar een vorm van vertrouwen: het geloven dat er na elke winter een lente komt, dat na elke duisternis licht verschijnt, en dat Allah geen ziel belast boven haar vermogen.لَا يُكَلِّفُ ٱللَّهُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا   Wees daarom als de olijfboom. Geworteld in geloof, standvastig in geduld en onverzettelijk in hoop. Want wie zijn hoop bewaart, bezit iets wat geen mens hem ooit kan afnemen.   En daarom, geliefde lezer, reflecteer. Reflecteer naar de schepping van Allah Want het reflecteren is een teken van zijn grootheid. Kijk naar de diepe wortels van de olijfboom, die ondanks alle tegenslagen blijven bestaan. Kijk naar de vogels die door de lucht vliegen en naar de grote zeedieren die leven in de uitgestrekte oceanen. Geen van hen is zonder doel geschapen.   Groei zoals een olijfboom Alles wat Allah heeft geschapen herinnert ons aan Zijn macht, Zijn wijsheid en Zijn barmhartigheid. De olijfboom leert ons dat er na tegenslag altijd weer groei mogelijk is. De vogels herinneren ons eraan dat Allah voor Zijn schepping zorgt. En de zee, met al haar wonderen, laat ons zien hoe groot en volmaakt Zijn schepping is.   Laat deze tekenen je hart vullen met hoop. Want zolang Allah jou het leven schenkt, is Zijn barmhartigheid dichtbij en is er altijd een reden om op Hem te blijven vertrouwen en je zorg bij hem neerteleggen.   Ik vraag Allah ons standvastig te houden en ons te laten groeien in dit leven en het leven hierna. Ik vraag Allah jou beproeving te vergemakkelijken en jou geluk te schenken met een hart dat ten alle tijden in een staat van rust is. Auteur: Zuster Amina Commissie Vrijwilligerszaken

BLOG #14 – Een roeping vanuit een moment van verlies Een roeping ontstaan uit verlies Soms komt er een moment in je leven waarop alles even stil lijkt te staan. Een moment dat je raakt tot in het diepste van je hart en je anders naar het leven laat kijken. Voor mij begon zo’n moment een paar jaar geleden.   De schoonmoeder van mijn nichtje werd plotseling ziek. Mijn nichtje is iemand die vanaf het moment dat zij werd geboren al als een dochter voor mij voelde. Zij is niet alleen mijn nichtje, maar ook mijn kind. Daarom raakte het verdriet en de machteloosheid van haar familie mij diep.   Haar schoonmoeder was een jonge, prachtige vrouw die volop in het leven stond. Een lieve moeder, oma en echtgenote, omringd door kinderen en kleinkinderen die ontzettend veel van haar hielden.   Ziekte slaat toe In het begin leek het alsof ze een soort huidprobleem had. Ze kwakkelde, maar niemand had kunnen vermoeden wat er werkelijk aan de hand was. De laatste keer dat ik haar zag, zei ik nog tegen mijn nichtje: “Wat ziet je schoonmoeder er mooi uit.” Zij antwoordde: “Ze is een beetje ziek en ze is echt achteruitgegaan.”.   Niet lang daarna kreeg ik te horen dat haar toestand ernstig verslechterde. De artsen waren zoekende en wisten niet goed wat er speelde. Uiteindelijk bleek dat zij een zeer zeldzame aandoening had. Een ziekte die haar lichaam zwaar had getroffen en uiteindelijk ook haar longen aantastte.   Op een dag werd mij gevraagd of ik mee wilde gaan naar het gesprek met de artsen. Omdat ik een medische achtergrond heb, hoopten zij dat ik kon helpen om de situatie beter te begrijpen en mee te denken over mogelijke behandelingen.   Hoop en afscheid Vol goede moed gingen we naar het ziekenhuis. We dachten: misschien krijgen we duidelijkheid, misschien is er nog een behandeling, misschien komt alles goed. Maar het nieuws dat we kregen, kwam als een enorme klap. De artsen konden niets meer voor haar doen. Haar longen waren zo ernstig aangetast dat er geen kans op herstel meer was. We kregen te horen dat we afscheid van haar moesten nemen.   Binnen enkele uren veranderde alles. We kwamen naar het ziekenhuis met de hoop dat we haar weer mee naar huis zouden nemen. Maar ineens moesten we haar loslaten. Ik herinner mij nog het moment waarop haar kinderen afscheid namen. De pijn en het ongeloof in hun ogen waren onbeschrijfelijk. De blik van: Hoe kan dit? Wat is er gebeurd? Wij waren hier niet op voorbereid. Daar lag ze, vredig en rustig. Allah yarhamha. Maar voor haar familie stond de wereld stil.   Toen zij haar laatste adem had uitgeblazen, kwam een verpleegkundige naar mij toe met de vraag of ik wist of er al iets geregeld was rondom de uitvaart. Op dat moment wist ik niet wat mij allemaal te wachten stond. Ik zag de verdrietige gezichten van haar kinderen en familie. Ik zag de machteloosheid.   De man van mijn nichtje keek mij aan, helemaal verdwaald. Zijn broer kwam naar mij toe en zei: “Wat moet ik doen? Waar moet ik beginnen?”. Ik wist het zelf eigenlijk ook niet precies. Maar één gedachte overheerste: Deze familie moet nu afscheid kunnen nemen. Zij moeten niet belast worden met alles wat geregeld moet worden. Dus nam ik het op mij. Ik belde de uitvaartorganisatie en probeerde alles zo goed mogelijk te regelen. Gelukkig verliep alles goed en konden zij zich richten op het belangrijkste: afscheid nemen van hun moeder, schoonmoeder en oma.   Het leven is kwetsbaar Die ervaring heeft iets in mij veranderd. Ik besefte hoe kwetsbaar het leven is. Hoe snel alles kan veranderen. En hoe belangrijk het is om na te denken over de laatste fase van het leven en om zaken op tijd te regelen. Niet alleen voor jezelf, maar vooral voor de mensen die achterblijven.   Ik zag van dichtbij hoeveel steun een uitvaartorganisatie kan bieden op een moment waarop mensen vaak helemaal niet meer weten waar ze moeten beginnen. Terwijl zij in hun verdriet zitten, zijn er mensen die naast hen staan, luisteren, begeleiden en praktische zorgen uit handen nemen.   Daar ontstond bij mij het gevoel: Wat een bijzonder en dankbaar werk is dit. Het was uiteindelijk de reden waarom ik besloot om mij aan te melden als vrijwilligster bij uitvaartorganisatie Al-Qadr. Mijn hart trok mij vooral naar het begeleiden van nabestaanden. Inmiddels mag ik dit prachtige werk doen als uitvaartleidster. Daarnaast draai ik mee in de meldkamer, waar ik samen met mijn collega’s de eerste opvang en begeleiding verzorg voor families die ons nodig hebben.   Dankbaar om anderen te helpen Elke keer wanneer ik een nabestaande aan de telefoon krijg, denk ik terug aan mijn nichtje, haar man en hun familie. Ik denk terug aan dat moment waarop zij zelf niet wisten waar ze moesten beginnen. En ik realiseer mij hoe waardevol het is als iemand op zo’n moment zegt: “Wij helpen u. Wij regelen het samen.”.   Ik heb geen moment spijt gehad van mijn keuze. Integendeel. Dit werk geeft mij zoveel terug. Het is moeilijk in woorden uit te drukken hoeveel dankbaarheid je voelt wanneer je mensen mag begeleiden tijdens één van de moeilijkste momenten van hun leven. Het verdriet van mensen kun je niet wegnemen. Maar je kunt er wel voor zorgen dat ze zich niet alleen voelen.   En dat is voor mij de betekenis van dit werk: er zijn voor mensen wanneer zij het meest kwetsbaar zijn. Met aandacht, respect en een warm hart. Daar ben ik iedere dag opnieuw dankbaar voor. Alhamdoelilah dat Allah mij deze ni’mah heeft geschonken! en mij de mogelijkheid geeft om er voor anderen te mogen zijn op de momenten dat zij mij het meest nodig hebben. Auteur: Zuster Bouchra Uitvaartleidster

BLOG #13 – Werken in de uitvaart is niets voor mij… Tot het leven mij anders leerde Ik zei altijd “Werken in de uitvaart is niets voor mij”Ik zei altijd: werken in de uitvaart is niets voor mij. Hoe vaak ben ik niet gevraagd, en hoe vaak dacht ik: dit is niets voor mij? Maar toen kwam die ene dag die alles veranderde. Mijn man vertelde dat er een vrouw was overleden en dat er niemand was om haar te wassen – geen glimlach, geen hand die haar laatste momenten met zorg kon begeleiden.   Die gedachte bleef de hele dag in mijn hoofd: wat als ik daar zou liggen? Wat als het iemand is van wie ik houd? Die dag begreep ik dat verlies niet alleen gaat over het afscheid van een leven, maar ook over het ondersteunen van degenen die achterblijven, door hun tranen heen, met geduld en medeleven. Het was het begin van een pad dat ik nooit had verwacht, maar dat nu een deel van mijn leven is geworden. Niet veel later kwam mijn eerste ghusl. Het was van mijn schoonzusje, jong en nog in de bloei van haar leven. Haar overlijden kwam plotseling en liet een enorme leegte achter.   Verdrietig nieuws Toen ik het nieuws hoorde, kwamen de woorden automatisch: “Inna lillahi wa inna ilayhi raji’un” – wij behoren tot Allah en tot Hem keren wij terug.” Ik had nog nooit een wassing gedaan, sterker nog, ik had er nooit interesse in gehad. Maar toch voelde ik dat ik erbij moest zijn. Toen ik daar stond, werd de werkelijkheid pijnlijk duidelijk: zij was het. Ik kon niet huilen. Niet omdat er geen verdriet was, maar omdat er zoveel door mijn hoofd ging. De vier kinderen die ze achterliet. De avondmaaltijd die we nog maar een paar dagen eerder samen hadden gegeten. De stilte die nu haar plaats had ingenomen. Hoe moet het nu verder met de familie vroeg ik me af?   Onder begeleiding voerde ik de ghusl uit. Mijn handen deden het werk, maar mijn hart probeerde te begrijpen wat er gebeurde. In die stilte besefte ik iets wat mijn kijk op uitvaartzorg voorgoed veranderde: dit werk gaat niet alleen over het verzorgen van iemand die is overleden, maar over het begeleiden van de levenden. Het gaat over hun tranen, hun verdriet en hun behoefte aan een hand om vast te houden, een luisterend oor, een moment van oprechte aandacht.   In de jaren die volgden heb ik veel gebroken harten gezien. Een moeder die huilt om haar dochter, een kind dat zijn moeder moet missen, families die proberen hun verlies te dragen met sabr. Soms vraag ik mezelf af: hoe troost je een klein meisje dat haar moeder heeft verloren? Welke woorden kunnen een moeder helpen die haar kind heeft moeten begraven? De waarheid is dat er vaak geen perfecte woorden bestaan. Soms is aanwezigheid genoeg. Onderdeel van mijn leven Wat ik ooit dacht dat niets voor mij was, is nu een belangrijk deel van mijn leven. Elke keer wanneer ik een ghusl verricht of een familie begeleid bij een janazah, besef ik opnieuw hoe bijzonder dit werk is. Het is niet alleen het verzorgen van iemand die is overleden; het is het ondersteunen van de mensen die achterblijven – met respect, met geduld, en met medeleven. Het is een pad dat Allah mij heeft laten ontdekken, een pad vol betekenis, menselijkheid en troost. Elke janazah die ik begeleid, herinnert mij eraan hoe kostbaar elk moment van zorg en aandacht is. Het werk in de uitvaartzorg laat je zien dat zelfs in het diepste verdriet, liefde, respect en medeleven altijd een verschil maken.   Aanwezig zijn voor elkaar Ik deel mijn verhaal omdat ik hoop dat anderen in de branche, en ook daarbuiten, begrijpen hoe belangrijk het is om aanwezig te zijn voor elkaar – in leven én in afscheid. Moge Allah ons leiden in geduld (sabr) en ons helpen om troost te bieden waar het nodig is, en laten we nooit vergeten dat elke handeling van zorg, hoe klein ook, een groot verschil kan maken in het leven van een familie. Auteur: Zuster Saida Coördinator Bewassingsteam

BLOG #12 – Moeder van een kind in Djenna Wanneer Qadr je terugbrengtSoms herinnert de dood ons op een manier die dieper gaat dan woorden. Als vrijwilliger in de islamitische uitvaartzorg word je vaak geconfronteerd dat de dood een permanente herinnering is dat niets in deze dounia blijvend is. We weten het, we zeggen het, we horen het in lezingen en khutbahs. Maar soms laat Allah het je niet alleen begrijpen met je verstand.. maar voelen met je ziel. Ik ben moeder van een kindje in Djenna. Dat is geen titel die je kiest, maar een werkelijkheid die Allah heeft voorbestemd Alhamdulilah.. Rouwen is een werkwoord. In het begin voelt alles als overleven. Maar ergens onderweg veranderde er iets. Van rouwen naar zelf bouwen. Niet omdat het makkelijk werd, maar omdat Allah mij leidde naar Qadr, Naar het besef dat zelfs pijn een bestemming kan hebben. Een klein kindje was overledenIk startte mijn meldkamer dienst… En toen ging de telefoon. Mijn adem stond even stil. Overlijden van kinderen raken altijd anders. Ik vroeg door voor de praktische zaken en hoorde toen de naam van het ziekenhuis. Toevallig. Dacht ik nog. Het was hetzelfde ziekenhuis waar mijn eigen kindje ooit lag. Samen met een collega stemde ik af en reden we erheen. Toen ik aankwam en op de knop van de tweede etage drukte, voelde het alsof tijd zich opvouwde. Deze route had ik maandenlang afgelegd. Dezelfde gang. Dezelfde geur. Dezelfde stilte die alleen ziekenhuizen kennen. We liepen naar de afdeling om het kindje op te halen. Ik zag dezelfde deur. Maar wat mij het meest raakte: dezelfde plek waar mijn kind had gelegen. En daar stond ze. Dezelfde verpleegkundige die mijn kindje toen verzorgde. We groeten elkaar kort en ze zag een andere vrouw die er destijds zat als kwetsbare moeder. Dit is Qadr Ik stond aan de andere kant. Niet gebroken op een stoel, maar staand. Ademend. Dragend wat ooit ondraaglijk leek. En in dat moment besefte ik: dit is Qadr.   Allah had mij niet alleen door het verlies geleid. Hij had mij erdoorheen gevormd. Zodat ik op een dag kon terugkeren naar dezelfde plek..niet om te breken, maar om een ander te dragen. En toch bleef één vraag in mij hangen:Hoe leg je een moeder uit dat het goed gaat komen… terwijl je weet dat haar wereld net is ingestort?   Je legt het niet altijd uit, het zit het niet altijd in woorden of aanwezigheid. Maar in een blik die zegt: ik zie je. In handen die zacht handelen. In stilte die niet leeg is, maar gevuld met dua. Want sommige geruststellingen komen niet van ons. Rust en kracht komt van Allah. En soms gebruikt Allah gebroken harten om andere harten op te vangen… Auteur: Zuster Sabrine Vrijwilligster

BLOG #11 -Op de terugweg Op de terugweg Gisteren zat ik met een lieve vriendin na te praten. Over het leven, de werkdag, het moederschap, alles door elkaar, zoals dat gaat wanneer twee vrouwen die altijd “aan” staan eindelijk even zitten. Op een gegeven moment, om de situatie wat te relativeren, zei ik: “Aan het einde van de dag gaan we allemaal naar Allah, en wat nemen we eigenlijk mee?” Ze keek me aan en antwoordde zacht maar zeker: “Habiba, we zitten op onze terugweg.” Terwijl zij verderpraatte, bleef die ene zin hangen. Het raakte me diep. Alsof mijn hart even werd vastgepakt en geschud. Ja… we zijn werkelijk op onze terugweg naar Allah. En wat dragen we mee in onze handen, in onze daden, in onze intenties? Traan van dankbaarheidIk liet een traan. Niet van verdriet maar van dankbaarheid. Allah heeft me zoveel moois gegeven, maar ook uitdagingen die mij hebben gevormd en sterker hebben gemaakt. En soms is één zin, uitgesproken op precies het juiste moment. Al zeven jaar werk ik als vrijwilliger bij Islamitische Uitvaart Al Qadr. Zoveel momenten hebben mij daar geraakt, mij doen beseffen. Maar dit gesprek… dit had ik weer even nodig. Een herinnering om terug te keren naar balans, naar rust, naar mijn waarom. Ik wil dit delen met iedereen die het nodig heeft.Sta even stil.Vraag jezelf af:Waar sta ik?Waar maak ik me druk om?En het belangrijkste:Doe ik datgene wat Allah tevreden stelt? We zijn allemaal onderweg. Maar nooit zomaar. We zijn op de terugweg. Moge Allah onze stappen verlichten, onze lasten verlichten en onze daden vermeerderen. Auteur: Zuster Habiba Commissie Vrijwilligerszaken

BLOG #10 – Opa’s adviezen Een opa gaf zijn kleinzoon advies, hij sprak rustig, alsof hij dingen zei die hij in zijn hele leven had geleerd. Hij zei: “Mijn kleinzoon, geef je hart nooit volledig aan iets of iemand anders dan Allah. Want als je te veel houdt van het wereldse, vergeet je soms waar je vandaan komt.” “Ga niet om met mensen die hun Heer niet gedenken. Een hart dat Allah vergeet, brengt weinig goeds.” “Praat niet zomaar om te praten. In een groep is het beter om rustig en duidelijk te spreken, en niet door elkaar heen te praten.” Hij keek zijn kleinzoon aan en vervolgde:“Vraag geen vriendschap of nabijheid van mensen die jou hebben laten vallen. Een hart dat jou niet waardeert, hoef je niet achterna te gaan.” “Wees niet lui of arrogant, maar wees ook niet te hard of te zacht. Zoek de middenweg. Dat is de manier van onze religie.” “Wie de waarheid spreekt, heeft geen dure woorden of zweren nodig. En wie eerlijk is, zal geen spijt hebben.” Daarna zei hij:“Wees jezelf. Probeer niet iemand te worden die anderen van je willen maken.” “In de islam leer je respect, en dat moet je ook aan anderen laten zien. Geef respect, en je zult respect terugkrijgen.” “Wees sterk in je woorden en duidelijk in je overtuigingen. Wees groot in hoe je met mensen omgaat.” Hij gaf zijn kleinzoon een glimlach:“Let niet op mensen die achter je rug praten. Ze staan immers achter je, en niet voor je.” “Vertel mensen niet hoeveel je van de Qur’an hebt gememoriseerd. Maar laat ze de Qur’an zien in jou manier van leven.”   Daarna zei hij:“Deel je voedsel, je kleding en je bezit met mensen die het nodig hebben. Help weeskinderen. Doe goed naar je ouders. Vergeef degenen die jou iets hebben aangedaan. En geef mensen een glimlach het is een vorm van liefdadigheid.”   Tot slot zei hij:“Mensen die hun waarde kennen, gaan niet achter dingen aan die ze minder waard maken, vooral niet achter de dunya. En wie begrijpt waarom hij leeft, vergelijkt zichzelf niet met anderen.” Hij eindigde zijn advies met de woorden:“En als je iedereen probeert tevreden te stellen, raak je jezelf kwijt. Maar als je Allah zoekt, vind je jezelf terug.” Auteur: Zuster Amina Vrijwilligster

BLOG #9 – Mijn reis bij al-Qadr Alhamdulillah. Voor alles ben ik Allah (swt) dankbaar dat Hij mij de kracht, de rust en de zuivere intentie heeft gegeven om dit werk te mogen doen. Het is Zijn genade dat ik al acht jaar deel mag uitmaken van Uitvaartzorg Al Qadr, een plek waar zorg, liefde, spiritualiteit en dienstbaarheid samenkomen. Het begin van mijn reisIk begon acht jaar geleden met een eenvoudig, maar zwaarwegend doel: het wassen van overledenen. Ik wilde iets betekenen op het meest kwetsbare moment van een leven. Maar Allah (swt) had voor mij een weg voorbereid die veel dieper, zwaarder én mooier zou zijn dan ik ooit had kunnen bedenken. In de loop van de jaren mocht ik groeien in mijn rol en verantwoordelijkheid. Van het wassen en verzorgen van overledenen, naar het ophalen van overleden vrouwen en zelfs baby’s, momenten die je ziel raken en zacht maken. Ik leerde niet alleen met mijn handen te werken, maar ook met mijn hart. En zoals Allah (swt) altijd de deur van groei opent voor wie zich inzet, mocht ik mijn rol uitbreiden naar het worden van uitvaartleidster. Een rol waarin ik families begeleid, rust breng, structuur bied en de leiding neem in momenten van intens verdriet. Een rol waarin elke blik, elk woord en elke stap telt. Het is een taak die Allah toevertrouwd heeft, en een taak die ik vervul met nederigheid en dankbaarheid. Elke kleine daad teltDaarnaast werd ik actief betrokken bij veel aspecten achter de schermen zoals maandelijkse workshops begeleiden, voorlichtingen geven, sollicitatiegesprekken voeren, trainingen organiseren, en zelfs de meest eenvoudige maar betekenisvolle taken zoals het schoonmaken, de stoep vegen en de ruimte voorbereiden. Want in dit werk is niets klein. Alles draagt bij aan waardigheid. Alles draagt bij aan de rust van de nabestaanden. Alles, hoe klein ook, is een vorm van ibadah. Maar wat dit werk werkelijk bijzonder maakt, zijn de mensen die Allah (swt) om mij heen heeft geplaatst. Mijn collega-vrijwilligers voelen voor mij als familie. We delen momenten van stilte, verdriet, kracht en spirituele verbondenheid. We steunen elkaar zonder woorden. Samen dragen we zielen naar hun laatste reis. Dat schept een band die dieper gaat dan collega’s, het voelt als familie in het pad van Allah. TerugblikIk heb families mogen troosten, zielen mogen verzorgen en momenten mogen vastleggen in mijn hart die mij voor altijd hebben gevormd. En elke keer weer voel ik: dit werk is een zegen. Een spiegel. Een bron van nederigheid. Acht jaar later kijk ik terug met dankbaarheid, nederigheid en liefde. Dankbaar dat Allah mij heeft gekozen voor dit pad. Dankbaar dat ik rust mag brengen in momenten van verdriet. Dankbaar voor de prachtige mensen die ik onderweg heb mogen ontmoeten en die mij dierbaar zijn geworden. Moge Allah (swt) dit werk van ons accepteren, onze intenties zuiver houden en ons belonen vanuit Zijn genade. Alhamdulillah voor elke stap op dit pad. Auteur: Zuster Habiba Commissie Vrijwilligerszaken

BLOG #8 – Van nabestaande naar vrijwilliger in de uitvaart Van alle richtingen waarin ik vrijwilligerswerk kon doen, was het juist de uitvaart die mijn pad werd. Voor velen klinkt dat onverwacht: spelletjes doen met ouderen, kinderen bijles geven, dat zijn toch ook waardevolle daden? Zeker. Maar de vraag is: heb ik gekozen voor de uitvaart, of heeft de uitvaart mij gekozen? Verlies van dierbarenIn 2022 overleed mijn oma, rahimahAllah. Dat was mijn eerste echte confrontatie met de dood. Tot dat moment leefde ik alsof het leven vanzelfsprekend was, alsof het mij altijd gegund zou blijven. Maar de dood liet me zien: ik zal mensen verliezen. En misschien nog dieper: ook ik zal ooit gehaald worden. Dat besef werd het begin van mijn reis in de uitvaart. Niet om bezig te zijn met de dood, maar om het leven helderder te zien met elke dag het besef dat niets blijvend is.  Thuis in de uitvaartEn hoe vreemd het ook klinkt: ik voel mij juist thuis bij de uitvaart. Een mede zuster zei eens: ‘Het maakt me niet uit wat ik moet doen, geef me maar een bezem en ik veeg de stoeptegels.’ En precies zo ervaar ik het. Elke handeling, hoe klein ook, draagt betekenis. Want ik ben niet in dienst van de mensen, ik ben in dienst van Allah ‎تَعالى. Het is Zijn gunst dat Hij mij dit werk heeft toevertrouwd, en mijn taak is enkel die gunst waardig te zijn. Ik heb er niet zelf voor gekozen om de uitvaart in te gaan. Het is Allah die mij gekozen heeft, en daarin ligt mijn vertrouwen.   Auteur: Zuster Amina Vrijwilligster

BLOG #7 – Waardeer jouw dierbaren nu ze nog leven Terwijl ik als gastvrouw aanwezig was bij de uitvaart van een broeder, bleef één ayah zich als een echo herhalen in mijn hoofd: ‎وَوَصَّيۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ بِوَٰلِدَيۡهِ إِحۡسَٰنًاۖ “Wij hebben de mens opgedragen goed te zijn voor zijn ouders…” (Surah Al-Ahqaf, 15).   Sluier des doods Ik stond daar tussen de bezoekers, terwijl de stilte van de dood als een sluier over ons allen hing. De broeder die werd begraven, liet twee dochters, een zoon en zijn echtgenote achter. En plotseling stelde ik mij voor hoe het zou zijn als ik één van die dochters zou zijn. Geen vader meer. Geen voogd die mijn hand vast zou houden. Geen hoofd van het gezin om ons samen te leiden. Geen schouder die ons zou dragen in moeilijke tijden.   Die gedachte sneed diep. Want opeens voelde ik niet alleen de pijn van dit gezin, maar ook de waarde van mijn eigen vader. Hoe vaak nemen wij het bestaan van onze ouders voor lief? Hoe vaak zien wij hen zonder werkelijk te zien, horen wij hen zonder echt te luisteren?   Die avond, na een dag vol emotie, stapte ik de auto in om naar huis te rijden. Mijn lippen fluisterden een dua om veilig thuis te komen, terwijl de Koran zacht door de speakers klonk. Elk woord herinnerde mij eraan hoe tijdelijk alles is hoe elke ademhaling een gunst is, en hoe elke ontmoeting ook een afscheid kan zijn.   Waardeer jouw dierbaren Thuis aangekomen liep ik naar binnen, en daar zat mijn vader op de bank. Het was een gewoon tafereel, maar in mijn ogen een groot wonder: mijn vader was er nog. Zonder dat ik het kon tegenhouden, stroomden de tranen over mijn wangen. Ik zei: “Het spijt me papa, moge Allah ons vergeven. Ik hou van jou.” Hij keek verschrikt op, denkend dat ik iets ergs had gedaan. Maar ik legde hem alles rustig uit: het was niet schuld of angst, maar juist dankbaarheid. Het besef dat ik jarenlang een vader naast me had gehad en dit veel te vaak als vanzelfsprekend had gezien.   De dood van een ander bracht mij dichter bij mijn eigen leven. Misschien is dat de stille wijsheid van de dood: dat het niet enkel het einde toont, maar juist de waarde van wat er nog is. Iedere uitvaart is niet alleen een afscheid, maar ook een herinnering. Een herinnering om lief te hebben zolang het nog kan. Om te eren voordat het te laat is. Om niet pas tranen te laten vloeien bij een graf, maar woorden van liefde uit te spreken zolang het hart van onze ouders nog klopt. Want juist in dat moment begreep ik wat birr al-wālidayn werkelijk betekent.   Wees goed voor jouw ouders Het is niet slechts een opdracht om goed te zijn voor je ouders het is een levenslange vorm van dankbaarheid, gehoorzaamheid en liefde, zolang zij nog leven én zelfs daarna. Het is erkennen dat onze ouders de deur waren waarlangs wij dit leven zijn binnengekomen, en dat hun rechten nooit volledig ingelost kunnen worden.   Ik heb die avond opnieuw geleerd: de dood onderwijst ons niet enkel over verlies, maar over aanwezigheid. Niet enkel over stilte, maar over de goede woorden die we nu nog kunnen zeggen. En dus vraag ik Allah de almachtige steeds opnieuw: onze ouders genadig te zijn. Hen te vergeven, zoals zij mij hebben vergeven. En moge Allah ons leiden en ons nooit laten vergeten dat hun aanwezigheid een van de grootste zegeningen is die we kunnen bezitten. Auteur: Zuster Amina Vrijwilligster

BLOG #6 – Wat te doen als een moslim overlijdt Het verlies van een dierbare is altijd ingrijpend, maar wanneer het overlijden plotseling komt, kan het voelen als een enorme schok. In de islamitische traditie zijn er duidelijke richtlijnen en stappen die gevolgd moeten worden om ervoor te zorgen dat alles op de juiste manier gebeurt, zowel praktisch en vanuit het geloof. Het volgende biedt een overzicht van de belangrijkste stappen die je kunt nemen bij een overlijden. Praktische stappen Praktische stappen en te verrichten handelingen 1. Bel de arts Een arts moet het overlijden bevestigen en een overlijdensverklaring afgeven. De uitvaartorganisatie heeft deze documenten (A- en B verklaring) nodig die de arts afgeeft. Deze zijn noodzakelijk om alle papierwerk en administratie verder te verzorgen. Let op: U mag de B-enveloppe NIET openen (groene enveloppe). Maakt u zich geen zorgen om de aangifte van overlijden. Dit regelen wij voor u. Laat uw zorgen onze zorg zijn. 2. Bel Uitvaartzorg al-Qadr Neem direct contact op met Uitvaartzorg al-Qadr door te bellen naar 085 800 1121 (24/7 bereikbaar). Wij sturen een chauffeur naar de overledene om het lichaam over te brengen naar het uitvaartcentrum.  Belangrijk: geef de A- en B verklaring die de arts heeft afgegeven en de paspoort of ID van de overledene mee aan onze chauffeur. 3. Stuur ons de gegevens op De uitvaartverzorger zal u vragen om belangrijke gegevens op te sturen voor de verdere afhandeling van de uitvaart. U ontvangt een formulier die u dient in te vullen waarna wij het hele proces in gang kunnen zetten. 4. Wilsbeschikking (Testament) Neem de wilsbeschikking en/of testament bij de hand waar de overledene zijn of haar wensen in heeft vastgelegd. U kunt deze samen doornemen met Al-Qadr Uitvaartzorg. Islamitische stappen Islamitische stappen en te verrichten handelingen. 1. Uitspraak na overlijden Zeg: Innaa lillahi wa innaa ilayhi radji’oen (Waarlijk, wij behoren tot Allah en waarlijk, tot Hem zullen wij terugkeren”.) 2. Ogen sluiten en smeekbede (Bij het sluiten van de ogen, dient de volgende smeekbede gezegd te worden) “O Allah! Vergeef (naam overledene), verhef hem in status onder degenen die rechtgeleid zijn en bescherm zijn familie die achtergebleven is. O Heer der Werelden! Vergeef hem en ons, verruim zijn graf en verlicht het voor hem”. 3. Mond en kaak sluiten Sluit zachtjes en lichtelijk de kaak om de mond van de overledene te sluiten. Dit maakt de rituele dodenwassing straks gemakkelijker. Indien overledene een kunstgebit heeft, dan dient dit verwijderd te worden. 4. Ledematen rechtzetten Zorg ervoor dat de armen van de overledene naast het lichaam rechtgezet worden en aan de zijkanten geplaatst worden. Probeer de benen van de overledene recht te zetten. Verricht deze stappen op zachte wijze. 5. Awrah bedekken Zorg ervoor dat de Awrah bedekt is (gedeelte van het lichaam die bedekt dient te worden conform islamitische richtlijnen). Contactpersoon van de familieHet is belangrijk om één contactpersoon aan te stellen voor de uitvaartverzorger, die het aanspreekpunt is tijdens de uitvaart. In de eerste momenten na het overlijden kan het soms hectisch zijn. Het komt weleens voor dat meerdere familieleden tegelijkertijd bezig zijn met het regelen van de uitvaart en meerdere uitvaartorganisaties gelijktijdig inschakelen.   Om dit te voorkomen en om de uitvaart ordelijk te laten verlopen, dient één persoon deze taak op zich te nemen. De communicatie met betrekking tot de uitvaart zal dan via deze contactpersoon verlopen. Vaak zijn dit directe familieleden van overledenen. Bel 085 800 1121 en wij zullen u begeleiden in deze zware momenten.   Laat uw zorgen onze zorg zijn.  Auteur: Uitvaartzorg al-Qadr Organisatie