Van nabestaande naar vrijwilliger in de uitvaart
BLOG #8 - Van nabestaande naar vrijwilliger in de uitvaart
Van alle richtingen waarin ik vrijwilligerswerk kon doen, was het juist de uitvaart die mijn pad werd. Voor velen klinkt dat onverwacht: spelletjes doen met ouderen, kinderen bijles geven, dat zijn toch ook waardevolle daden? Zeker. Maar de vraag is: heb ik gekozen voor de uitvaart, of heeft de uitvaart mij gekozen?
Verlies van dierbaren
In 2022 overleed mijn oma, rahimahAllah. Dat was mijn eerste echte confrontatie met de dood. Tot dat moment leefde ik alsof het leven vanzelfsprekend was, alsof het mij altijd gegund zou blijven. Maar de dood liet me zien: ik zal mensen verliezen. En misschien nog dieper: ook ik zal ooit gehaald worden. Dat besef werd het begin van mijn reis in de uitvaart. Niet om bezig te zijn met de dood, maar om het leven helderder te zien met elke dag het besef dat niets blijvend is.
In 2022 overleed mijn oma, rahimahAllah. Dat was mijn eerste echte confrontatie met de dood. Tot dat moment leefde ik alsof het leven vanzelfsprekend was, alsof het mij altijd gegund zou blijven. Maar de dood liet me zien: ik zal mensen verliezen. En misschien nog dieper: ook ik zal ooit gehaald worden. Dat besef werd het begin van mijn reis in de uitvaart. Niet om bezig te zijn met de dood, maar om het leven helderder te zien met elke dag het besef dat niets blijvend is.
Thuis in de uitvaart
En hoe vreemd het ook klinkt: ik voel mij juist thuis bij de uitvaart. Een mede zuster zei eens: ‘Het maakt me niet uit wat ik moet doen, geef me maar een bezem en ik veeg de stoeptegels.’ En precies zo ervaar ik het. Elke handeling, hoe klein ook, draagt betekenis. Want ik ben niet in dienst van de mensen, ik ben in dienst van Allah تَعالى. Het is Zijn gunst dat Hij mij dit werk heeft toevertrouwd, en mijn taak is enkel die gunst waardig te zijn.
Ik heb er niet zelf voor gekozen om de uitvaart in te gaan. Het is Allah die mij gekozen heeft, en daarin ligt mijn vertrouwen.
