Op de terugweg

 

Gisteren zat ik met een lieve vriendin na te praten. Over het leven, de werkdag, het moederschap, alles door elkaar, zoals dat gaat wanneer twee vrouwen die altijd “aan” staan eindelijk even zitten. Op een gegeven moment, om de situatie wat te relativeren, zei ik: “Aan het einde van de dag gaan we allemaal naar Allah, en wat nemen we eigenlijk mee?”

 

Ze keek me aan en antwoordde zacht maar zeker: “Habiba, we zitten op onze terugweg.”

 

Terwijl zij verderpraatte, bleef die ene zin hangen. Het raakte me diep. Alsof mijn hart even werd vastgepakt en geschud. Ja… we zijn werkelijk op onze terugweg naar Allah. En wat dragen we mee in onze handen, in onze daden, in onze intenties?

 

Ik liet een traan. Niet van verdriet maar van dankbaarheid. Allah heeft me zoveel moois gegeven, maar ook uitdagingen die mij hebben gevormd en sterker hebben gemaakt. En soms is één zin, uitgesproken op precies het juiste moment.

 

Al zeven jaar werk ik als vrijwilliger bij Islamitische Uitvaart Al Qadr. Zoveel momenten hebben mij daar geraakt, mij doen beseffen. Maar dit gesprek… dit had ik weer even nodig. Een herinnering om terug te keren naar balans, naar rust, naar mijn waarom.

 

Ik wil dit delen met iedereen die het nodig heeft.

Sta even stil.

Vraag jezelf af:

Waar sta ik?

Waar maak ik me druk om?

En het belangrijkste:

Doe ik datgene wat Allah tevreden stelt?

 

We zijn allemaal onderweg. Maar nooit zomaar. We zijn op de terugweg. Moge Allah onze stappen verlichten, onze lasten verlichten en onze daden vermeerderen.