Moeder van een kind in Djenna
Wanneer Qadr je terugbrengt
Soms herinnert de dood ons op een manier die dieper gaat dan woorden. Als vrijwilliger in de islamitische uitvaartzorg word je vaak geconfronteerd dat de dood een permanente herinnering is dat niets in deze dounia blijvend is. We weten het, we zeggen het, we horen het in lezingen en khutbahs. Maar soms laat Allah het je niet alleen begrijpen met je verstand.. maar voelen met je ziel.
Ik ben moeder van een kindje in Djenna. Dat is geen titel die je kiest, maar een werkelijkheid die Allah heeft voorbestemd Alhamdulilah.. Rouwen is een werkwoord. In het begin voelt alles als overleven. Maar ergens onderweg veranderde er iets. Van rouwen naar zelf bouwen. Niet omdat het makkelijk werd, maar omdat Allah mij leidde naar Qadr, Naar het besef dat zelfs pijn een bestemming kan hebben.
Een klein kindje was overleden
Ik startte mijn meldkamer dienst… En toen ging de telefoon. Mijn adem stond even stil. Overlijden van kinderen raken altijd anders. Ik vroeg door voor de praktische zaken en hoorde toen de naam van het ziekenhuis. Toevallig. Dacht ik nog. Het was hetzelfde ziekenhuis waar mijn eigen kindje ooit lag.
Samen met een collega stemde ik af en reden we erheen. Toen ik aankwam en op de knop van de tweede etage drukte, voelde het alsof tijd zich opvouwde. Deze route had ik maandenlang afgelegd. Dezelfde gang. Dezelfde geur. Dezelfde stilte die alleen ziekenhuizen kennen.
We liepen naar de afdeling om het kindje op te halen. Ik zag dezelfde deur. Maar wat mij het meest raakte: dezelfde plek waar mijn kind had gelegen. En daar stond ze. Dezelfde verpleegkundige die mijn kindje toen verzorgde. We groeten elkaar kort en ze zag een andere vrouw die er destijds zat als kwetsbare moeder.
Dit is Qadr
Ik stond aan de andere kant. Niet gebroken op een stoel, maar staand. Ademend. Dragend wat ooit ondraaglijk leek. En in dat moment besefte ik: dit is Qadr.
Allah had mij niet alleen door het verlies geleid. Hij had mij erdoorheen gevormd. Zodat ik op een dag kon terugkeren naar dezelfde plek..niet om te breken, maar om een ander te dragen.
En toch bleef één vraag in mij hangen:
Hoe leg je een moeder uit dat het goed gaat komen… terwijl je weet dat haar wereld net is ingestort?
Je legt het niet altijd uit, het zit het niet altijd in woorden of aanwezigheid. Maar in een blik die zegt: ik zie je. In handen die zacht handelen. In stilte die niet leeg is, maar gevuld met dua. Want sommige geruststellingen komen niet van ons. Rust en kracht komt van Allah. En soms gebruikt Allah gebroken harten om andere harten op te vangen…
