Een roeping vanuit een moment van verlies

Een roeping ontstaan uit verlies

Soms komt er een moment in je leven waarop alles even stil lijkt te staan. Een moment dat je raakt tot in het diepste van je hart en je anders naar het leven laat kijken. Voor mij begon zo’n moment een paar jaar geleden.

De schoonmoeder van mijn nichtje werd plotseling ziek. Mijn nichtje is iemand die vanaf het moment dat zij werd geboren al als een dochter voor mij voelde. Zij is niet alleen mijn nichtje, maar ook mijn kind. Daarom raakte het verdriet en de machteloosheid van haar familie mij diep.

Haar schoonmoeder was een jonge, prachtige vrouw die volop in het leven stond. Een lieve moeder, oma en echtgenote, omringd door kinderen en kleinkinderen die ontzettend veel van haar hielden.

Ziekte slaat toe

In het begin leek het alsof ze een soort huidprobleem had. Ze kwakkelde, maar niemand had kunnen vermoeden wat er werkelijk aan de hand was. De laatste keer dat ik haar zag, zei ik nog tegen mijn nichtje: “Wat ziet je schoonmoeder er mooi uit.” Zij antwoordde: “Ze is een beetje ziek en ze is echt achteruitgegaan.”.

Niet lang daarna kreeg ik te horen dat haar toestand ernstig verslechterde. De artsen waren zoekende en wisten niet goed wat er speelde. Uiteindelijk bleek dat zij een zeer zeldzame aandoening had. Een ziekte die haar lichaam zwaar had getroffen en uiteindelijk ook haar longen aantastte.

Op een dag werd mij gevraagd of ik mee wilde gaan naar het gesprek met de artsen. Omdat ik een medische achtergrond heb, hoopten zij dat ik kon helpen om de situatie beter te begrijpen en mee te denken over mogelijke behandelingen.

Hoop en afscheid

Vol goede moed gingen we naar het ziekenhuis. We dachten: misschien krijgen we duidelijkheid, misschien is er nog een behandeling, misschien komt alles goed. Maar het nieuws dat we kregen, kwam als een enorme klap. De artsen konden niets meer voor haar doen. Haar longen waren zo ernstig aangetast dat er geen kans op herstel meer was. We kregen te horen dat we afscheid van haar moesten nemen.

Binnen enkele uren veranderde alles. We kwamen naar het ziekenhuis met de hoop dat we haar weer mee naar huis zouden nemen. Maar ineens moesten we haar loslaten. Ik herinner mij nog het moment waarop haar kinderen afscheid namen. De pijn en het ongeloof in hun ogen waren onbeschrijfelijk. De blik van: Hoe kan dit? Wat is er gebeurd? Wij waren hier niet op voorbereid. Daar lag ze, vredig en rustig. Allah yarhamha. Maar voor haar familie stond de wereld stil.

Toen zij haar laatste adem had uitgeblazen, kwam een verpleegkundige naar mij toe met de vraag of ik wist of er al iets geregeld was rondom de uitvaart. Op dat moment wist ik niet wat mij allemaal te wachten stond. Ik zag de verdrietige gezichten van haar kinderen en familie. Ik zag de machteloosheid.

De man van mijn nichtje keek mij aan, helemaal verdwaald. Zijn broer kwam naar mij toe en zei: “Wat moet ik doen? Waar moet ik beginnen?”. Ik wist het zelf eigenlijk ook niet precies. Maar één gedachte overheerste: Deze familie moet nu afscheid kunnen nemen. Zij moeten niet belast worden met alles wat geregeld moet worden. Dus nam ik het op mij. Ik belde de uitvaartorganisatie en probeerde alles zo goed mogelijk te regelen. Gelukkig verliep alles goed en konden zij zich richten op het belangrijkste: afscheid nemen van hun moeder, schoonmoeder en oma.

Het leven is kwetsbaar

Die ervaring heeft iets in mij veranderd. Ik besefte hoe kwetsbaar het leven is. Hoe snel alles kan veranderen. En hoe belangrijk het is om na te denken over de laatste fase van het leven en om zaken op tijd te regelen. Niet alleen voor jezelf, maar vooral voor de mensen die achterblijven.

Ik zag van dichtbij hoeveel steun een uitvaartorganisatie kan bieden op een moment waarop mensen vaak helemaal niet meer weten waar ze moeten beginnen. Terwijl zij in hun verdriet zitten, zijn er mensen die naast hen staan, luisteren, begeleiden en praktische zorgen uit handen nemen.

Daar ontstond bij mij het gevoel: Wat een bijzonder en dankbaar werk is dit.

Het was uiteindelijk de reden waarom ik besloot om mij aan te melden als vrijwilligster bij uitvaartorganisatie Al-Qadr. Mijn hart trok mij vooral naar het begeleiden van nabestaanden. Inmiddels mag ik dit prachtige werk doen als uitvaartleidster. Daarnaast draai ik mee in de meldkamer, waar ik samen met mijn collega’s de eerste opvang en begeleiding verzorg voor families die ons nodig hebben.

Dankbaar om anderen te helpen

Elke keer wanneer ik een nabestaande aan de telefoon krijg, denk ik terug aan mijn nichtje, haar man en hun familie. Ik denk terug aan dat moment waarop zij zelf niet wisten waar ze moesten beginnen. En ik realiseer mij hoe waardevol het is als iemand op zo’n moment zegt: “Wij helpen u. Wij regelen het samen.”.

Ik heb geen moment spijt gehad van mijn keuze. Integendeel. Dit werk geeft mij zoveel terug. Het is moeilijk in woorden uit te drukken hoeveel dankbaarheid je voelt wanneer je mensen mag begeleiden tijdens één van de moeilijkste momenten van hun leven. Het verdriet van mensen kun je niet wegnemen. Maar je kunt er wel voor zorgen dat ze zich niet alleen voelen.

En dat is voor mij de betekenis van dit werk: er zijn voor mensen wanneer zij het meest kwetsbaar zijn. Met aandacht, respect en een warm hart. Daar ben ik iedere dag opnieuw dankbaar voor. Alhamdoelilah dat Allah mij deze ni’mah heeft geschonken! en mij de mogelijkheid geeft om er voor anderen te mogen zijn op de momenten dat zij mij het meest nodig hebben.